ISSN: 1996-2207
Affiliations: None
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 4, 2018, p. 868 – 882
None
ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of Stellenbosch
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 4, 2018, p. 856 – 867
None
ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of Johannesburg
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 4, 2018, p. 839 – 856
None
ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with South African Institute for Advanced Constitutional, Public, Human Rights and International Law (SAIFAC)
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 4, 2018, p. 820 – 838
DIE ONDERSOEK NA DIE ONDERLINGE VERHOUDING TUSSEN DIE VERPLIGTING OM TE BESKERM EN DIE BEGINSEL VAN KOMPLEMENTARITEIT IN AFRIKA: KONSEPTUELE DUBBELSINNIGHEDE EN AANVEGBARE AANNAMES In hierdie artikel argumenteer die outeur dat beide die verpligting om te beskerm en die beginsel van komplementariteit gehul is in konseptuele dubbelsinnighede. Die aanname dat hierdie twee konsepte straffeloosheid kan aanspreek en geregtigheid in Afrika kan laat se\xc3\xabvier, is vir die outeur aanvegbaar. Die feit dat die Afrika Unie se vergadering van staatshoofde verantwoordelik is vir ingryping in Afrika in growwe menseregteskendings is selfdienend, spesifiek omdat die vergadering nie in situasies sal ingryp wat moontlik een van die staatshoofde sal impliseer nie. Die beginsel van komplementariteit op sy beurt gee mag aan staatshoofde ingevolge die beginsel van soewereiniteit, wat vervolging verder kan frustreer. Erger nog, staatshoofde kan op die beginsel van komplementariteit staatmaak as ‘n meganisme om politieke teenstanders na die internasionale strafhof te verwys vir die pleging van internasionale misdade, en sodoende raak hulle ontslae van hul teenstanders in die politieke arena. Wanneer die internasionale gemeenskap ‘n besluit neem om ‘n dienende staatshoof in Afrika te vervolg vir internasionale misdade, bestaan daar ‘n moontlikheid dat hierdie benadering slagoffers se lewens verder kan bedreig. Terwyl growwe menseregte skendings vervolg moet word, is die benadering van die internasionale strafhof om dienende staatshoofde te vervolg, vir die outeur bedenklik. ‘n Manier moet gevind word om sowel vrede te vestig as geregtigheid te laat se\xc3\xabvier vir die onthalwe van ontelbare slagoffers van internasionale misdade sonder om misdadigers in die kussings te vrywaar van vervolging. Die outeur fokus op die konseptualisering van die onderlinge verhouding tussen die verpligting om te beskerm, ingevolge artikel 4(h) van die Afrika Unie se Konstitutiewe Statuut, en die beginsel van komplementariteit in Afrika. Verder word daar ook op spesifieke konseptuele teenstrydighede en dubbelsinnighede gefokus. Daarna word sekere aanvegbare aannames oor die twee konsepte bespreek, en beide konsepte word ingevolge staatsverantwoordelikheid en die konsep van geregtigheid hersien. Die artikel sluit af deur gepaste maatre\xc3\xabls aan te beveel wat sal verseker dat persone verantwoordelik vir internasionale misdade aanspreeklik gehou word op ‘n wyse wat verdere growwe menseregte- skendings sal bee\xc3\xafndig en voorkom. GEBREK AAN VERTROUDHEID MET DIE REGSMATERIE LEI TOT ABORTIEWE REGSVINDING "Ik kan het toch niet laten om uit de hele saga de les te trekken dat het Arbitragehof door zijn bevoegdheidsomschrijving zowel als door zijn samenstelling niet het geschikte orgaan is om het specifieke soort evenwicht in regeling te realiseren dat het privaatrecht moet kenmerken. Het enorme gebrek aan vertrouwdheid met die materie maakt dat in de arresten die betrekking hebben op vermogensrechtelijke vragen de overwegingen een hoog Pythiagehalte hebben en een heleboel constructieve elementen van het door de eeuwen heen gegroeide bouwsel van het privaatrecht duidelijk aan de aandacht ontsnappen. Kortom, de spreekwoordelijke olifant in de porseleinwinkel. De bevoegdheid die het Hof zichzelf heeft gegeven om na te gaan of regels van privaatrecht een billijk evenwicht inhouden tussen schuldeiser en schuldenaar, leidt er bovendien ook toe dat het privaatrecht door de compleet vertekenende en nog steeds bijziende bril van artikel 10 GW wordt bekeken (natuurlijk, het perspectief van de leden van de wetgevende macht is nog stukken beperkter; maar die kan je dan tenminste nog wegstemmen). Daarmee is niet gezegd dat hoogste rechtscolleges geen rechtsvormende rol in het privaatrecht kunnen en moeten spelen; maar de quasi totale afwezigheid van privatisten in ons Arbitragehof contrasteert dan ook sterk met hun meerderheid in vele andere grondwettelijke hoven" Matthias Storme "Borgtocht en verschoonbaarheid, een Gordiaanse knoop" De Juristenkrant (20-10-2004).
ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of Johannesburg
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 4, 2018, p. 789 – 819
‘N DEFINISIE VIR SOSIALE MEDIA-MISBRUIKE IN DIE WERKPLEK Daar bestaan geen spesifieke wetgewing wat sosiale media-misbruike en misdrywe reguleer nie. Die skrywer poog om deur hierdie bydrae ‘n definisie daar te stel vir sosiale media-misbruike in die werkplek. Die bedkikbaarheid van so ‘n definisie of toets is nodig aangesien daar in arbeidsregregspraak geen eenvormigheid bestaan in die benadering wat gevolg word om te bepaal of sosiale media-misbruike inderdaad plaasgevind het nie. In die regspraak word die spanning tussen verskeie grondwetlike regte waaronder vryheid van spraak, die reg op menswaardigheid en die reg op privaatheid dikwels aangetoon. Nie alle gevalle wat verband hou met sosiale media-misbruike het egter die inbreukmaking op menswaardigheid as teenkant nie en die toets behoort bygevolg eerder te fokus op nadeel veroorsaak vir die werkgewer of mede-werknemers. Die skrywer toon aan dat sosiale media-misbruik ‘n wye misdaad daarstel waarby laster inbegrepe is. Daarby kan ingesluit word aanlynspraak wat nadeel aan ‘n ander veroorsaak en waarvoor geen regverdiging bestaan nie. Die skrywer is nie ten gunste van enige beperking op aanlynspraak nie, maar poog eerder om ‘n toets daar te stel wat arbeidsliggame en werkgewers kan aanwend om te bepaal of sosiale media-misbruike in die werkplek teenwoordig is. Die skrywer onderneem ‘n regsvergelykende studie met verwysing na die posisie in Australi\xc3\xab, Duitsland en die Verenigde Koninkryk. Alhoewel geen spesifieke sosiale media-wetgewing die posisie in enige van daardie jurisdiksies beheers nie, toon regspraak aldaar aan dat bestaande wetgewing sodanig ge\xc3\xafnterpreteer kan word om toepassing te vind op sosiale media-gevalle. Verskeie faktore word gestipuleer ten einde ‘n toets daar te stel vir sosiale media-misbruik. Hierdie faktore sluit in of daar regverdiging bestaan vir die publikasie, die effek op die werkgewer, of die publikasie in werksverband is, of daar ‘n verbreking in vertroue of verbreking in die werksverhouding ontstaan het en laastens word die potensi\xc3\xable reikwydte van die lesers in ag geneem. In Duitsland word ‘n bereidwilligheid geopenbaar om instede van die aanpassing van bestaande wetgewing eerder nuwe sosiale media-wetgewing te aanvaar ten einde die uitdagings aan te spreek. Die skrywer argumenteer ten slotte dat ‘n toepaslike toets vir sosiale media-misbruik in die werkplek behoort te fokus op die nadeel veroorsaak aan ‘n ander waarvoor geen regverdiging bestaan nie en deur ‘n bepaling van die redelikheid van die optrede van die persoon wat die materiaal gepubliseer het. Die toets behoort dus bygevolg ‘n afweging te behels van die kompeterende grondwetlike regte in die werkplek ten einde ‘n regverdige beoordeling van die optrede daar te stel. ‘N OPMERKLIKE GEBREK AAN ENIGE SINVOLLE REGSVERGELYKING DEUR JURISTE VANUIT DIE COMMON LAW-OMGEWING WORD TOENEMEND WAARGENEEM — IS DIT SLEGS WEENS ‘N BELEEFDE TAALBEHINDERING? "Ein rechtsvergleichender Blick hin\xc3\xbcber zum civil law wird leider nicht gewagt, sodass die Gefahr besteht, dass manche R\xc3\xa4der mehrfach erfunden werden" — Sonja Meier na aanleiding van haar bespreking van Lodder Enrichment in the Law of Unjust Enrichment and Restitution (2012) in 2017 Rabels Zeitschrift 921 924.
ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of South Africa
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 4, 2018, p. 771 – 788
DIE HARMONI\xc3\x8bRING VAN INTERNASIONALE HANDELSREG IN DIE COMESA-STREEK Met die globalisering van feitlik elke aspek van die moderne w\xc3\xaareld, is daar groter druk om ook op die terrein van die internasionale handelsreg groter eenvormigheid te bewerkstellig om oorgrenshandel te vergemaklik en groter regsekerheid te verskaf. In hierdie proses is daar verskeie moontlikhede om groter harmoni\xc3\xabring van die handelsreg te ontwikkel. Enersyds word die effektiefste moontlikhede met verwysing na streeksharmoni\xc3\xabring, soos in die Europese Unie en in die Organisasie vir die Harmoni\xc3\xabring van Handelsreg in Afrika, ondersoek en andersyds die internasionale harmoni\xc3\xabringspogings onder leiding van die Verenigde Volke se Kommissie vir Internasionale Handelsreg beoordeel. Met die groei van die internet word elektroniese oorgrenshandel toenemend belangrik. Daar word aangetoon dat die Modelwet vir Elektroniese Handel van die Verenigde Volke se Kommissie vir Internasionale Handelsreg ook al reeds wyd benut word om die harmoni\xc3\xabring van nasionale wetgewing te bewerkstellig en dat daar reeds lande in die streek is wat hulle wetgewing op die Modelwet geskoei het. Die New York Konvensie oor die Erkenning en Afdwinging van Arbitrale Toekennings van 1958 bied ‘n verdere voorbeeld van ‘n stuk wetgewing wat wyd inslag gevind het. Hierdie konvensie het regstreeks gesorg daarvoor dat internasionale arbitrasie vandag algemeen gebruik word omdat die afdwinging van toekennings met arbitrasie eenvoudiger is as met hofbevele. Meerdere lande in die streek is lede van hierdie konvensie. Die Weense Koopverdrag van 1980 bied ‘n uitstekende voorbeeld van ‘n kommissie instrument wat w\xc3\xaareldwyd inslag gevind het en wat tans in beginsel die heersende wetgewing vir meer as 80% van w\xc3\xaareldkoophandel vorm. Streeksorganisasies soos die Organisasie vir die Harmoni\xc3\xabring van Handelsreg in Afrika, die Gemeenskaplike Mark vir Oos- en Suidelike Afrika en die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeen-skap (SADC) bied die beste moontlikhede om harmoni\xc3\xabringspogings te bevorder. Daar word aangetoon dat die benutting van die verskillende instrumente wat die Verenigde Volke se Kommissie vir Internasionale Handelsreg reeds ontwikkel het die geskikste benadering tot die probleem van oorgrenshandel in hierdie streek bied omdat dit aansluit by bestaande en erkende internasionale praktyke, terwyl daar geen besondere goeie rede bestaan om nuwe streekswetgewing te ontwikkel nie. Die regstelsels in die streek is ook te uiteenlopend om ‘n eiesoortige oplossing te probeer ontwikkel soos wat in Franssprekende Wes-Afrika gedoen is.