The parties to the employment relationship

by | Oct 27, 2019 | TSAR, TSAR 2018 I3

The parties to the employment relationship

Authors Marius van Staden, Stefan van Eck

ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of Johannesburg; Affiliated with the University of Pretoria
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 3, 2018, p. 539 – 568

Abstract

DIE PARTYE TOT DIE INDIENSNEMINGSVERHOUDING: ‘N VERGELYKENDE ONTLEDING Die identifisering van die partye tot die indiensnemingsverhouding is ‘n universele vraagstuk. Dit is dus gepas om die internasionale ervaring sowel as die ervarings van ander jurisdiksies te verken ten einde die Suid-Afrikaanse begrip daarvan te verhelder. Die bydrae verken hoe die standaarde van die Internasionale Arbeidsorganisasie lig kan werp op die vraag oor wie ‘n party tot ‘n indiensnemingsverhouding is. Die artikel verken relevante kwessies wat in ander regstelsels na vore gekom het. Die aspekte sluit onder andere in: definisies toepaslik tot die bin\xc3\xaare skeiding tussen werknemers en onafhanklike kontrakteurs; die verskil tussen werknemers en onafhanklike kontrakteurs; die toepaslikheid van die dienskontrak en faktore wat tersaaklik is vir die identifisering van ‘n indiensnemingsverhouding. Die bogenoemde vraagstukke word aan die hand van die regsposisies in Duitsland, Indi\xc3\xab, Kanada, Marokko, Namibi\xc3\xab, Nederland, Swaziland, Tanzani\xc3\xab, die Verenigde Koninkryk en Zimbabwe toegelig. Die agt sleutelkonvensies wat die grondslag van die Internasionale Arbeidsorganisasie se "decent work agenda" vorm, is op alle werkers van toepassing. Insgelyks geld verskeie ander internasionale arbeidstandaarde wat ondersoek is ten opsigte van alle werkers, hoewel sommige instrumente slegs op werkers wat as werknemers beskou kan word van toepassing is. Die Employment Relationship Recommendation, 2006 erken egter dat sommige werkers arbeidsbeskerming geweier kan word omdat hulle aan ‘n sekere werkskategorie behoort. In die besonder is dit geregverdig om onafhanklike kontrakteurs uit te sluit. Die ondersoek na die posisie in ander lande het getoon dat daar ander regs- en wetgewende reaksies tot die vraagstuk is. Terwyl die bestaan van die dienskontrak ‘n voorvereiste vir die bestaan van ‘n indiensnemingsverhouding in verskeie lande is, is daar voorbeelde waar die indiensnemingsverhouding sonder die sluiting van ‘n dienskontrak kan bestaan. In sommige lande bestaan daar geen wetgewende definisie van ‘n "werknemer" nie, terwyl ander lande uitgebreide definisies daarvan voorskryf. Verskeie lande ag sekere kategorie\xc3\xab van werkers as werknemers om sodoende enige onsekerheid oor hul status uit te klaar. Die regbank in verskeie lande sal die ware aard van ‘n werksverhouding handhaaf ten spyte van pogings om ‘n werkgewer, of werksverhouding, as iets anders uit te beeld. Die outeurs het ook die faktore ondersoek wat in ander lande aangewend word om die partye tot die indiensnemingsverhouding te bepaal. IN ‘N REGSTAAT KAN GEEN INMENGING DEUR ‘N MINISTER MET DIE ONAFHANKLIKE VERVOLGINGSGESAG GEDULD WORD NIE "Auf Ermittlungen Einfluss zu nehmen, weil deren m\xc3\xb6gliches Ergebnis nicht politisch opportun erscheint, ist ein unertr\xc3\xa4glicher Eingriff in die Unabh\xc3\xa4ngigkeit der Justiz" — Range (voormalige Generalbundesanwalt — hoof van die vervolgingsgesag) met sy voortydige pensioenering deur die minister van justisie, Maas (die huidige minister van buitelandse sake van Duitsland), toe die uitreiking van ‘n dagvaarding aan joernaliste om hul bron onder eed te openbaar in verband met ‘n terreurnetwerk waarteen opgetree moes word, as polities t\xc3\xa9 sensitief aangemerk is en Range, weens sy weiering om die minister se aanwysing te volg en die dagvaarding terug te trek, gevolglik vroeg gepensioeneer is (4-08-2015).

The effect of the transferor’s bankruptcy on the transfer of immovable property

by | Oct 27, 2019 | TSAR, TSAR 2018 I3

The effect of the transferor’s bankruptcy on the transfer of immovable property

Authors Tiddo Bos

ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of Stellenbosch
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 3, 2018, p. 523 – 538

Abstract

DIE INVLOED VAN DIE OORDRAER SE INSOLVENSIE OP SY OORDRAGSHANDELING BY ONROERENDE GOED ‘n Skuldenaar wat insolvent raak, verloor sy beskikkingsbevoegdheid oor die vermo\xc3\xabnsbestanddele wat tot die insolvente boedel behoort. D\xc3\xadt volg uit artikel 20(1)(a) van die Insolvensiewet 24 van 1936. Hierdie bepaling beliggaam die inwerkingtreding van die concursus creditorum of die bevestigingsbeginsel in die insolvensieproses. Die outeur toon syns insiens met hierdie bydrae dat dit wel moontlik is dat die skuldenaar n\xc3\xa1 die intrede van die insolvensie in weerwil van die sogenaamde bevestigingsbeginsel \xc3\xb3f die inwerkingtreding van die concursus creditorum, steeds ‘n onroerende saak uit sy boedel regsgeldig kan vervreem. Di\xc3\xa9 moontlikheid bestaan omdat die registrateur van aktes die oordrag van ‘n onroerende saak kan voltooi nadat die sekwestrasiebevel reeds verleen is, maar voordat die registrateur berig ontvang het van die sekwestrasiebevel. Aangesien sodanige oordrag in die lig van die bevestigingsbeginsel nooit behoort plaas te gevind het nie, kan argumenteer word dat sodanige oordrag nietig is, of dat dit ter keuse deur die kurator vernietigbaar is. Dit is egter ook moontlik dat die oordrag as geldig beskou kan word. Die outeur bied in die bydrae argumente aan vir al die gemelde uitkomste, maar laat in die midde welke oplossing volgens die huidige Suid-Afrikaanse reg gevolg word. Die outeur betoog dat die erkenning van die geldigheid van die oordrag die mees wenslike uitkoms is. Di\xc3\xa9 oplossing is, met die oog op die belang van regsekerheid, na die mening van die outeur beter as ‘n uitkoms waarvolgens die bedenklike oordrag as vernietigbaar of nietig tipeer word. By die erkenning van die geldigheid van sodanige oordrag word die verkryger onvoorwaardelik (en onafhanklik van die wil van die kurator) die eienaar van die onroerende saak. Bowendien sal in die meeste gevalle die bedonge koopprys ho\xc3\xabr wees as die sogenaamde eksekusiewaarde van die saak. Handhawing van die transaksie verdien na die mening van die outeur die voorkeur selfs uit die oogpunt van die kurator en met inagneming van die belange van die ander skuldeisers van die oordraer se boedel. Indien die bedonge koopprys egter laer was as wat die te wagte eksekusiewaarde daarvan sou wees, moet die kurator oor ‘n remedie beskik om die dreigende waardeverlies van die boedel te verhinder. Die outeur betoog dat artikel 25(4) van die Insolvensiewet ‘n grondslag bied vir ‘n vordering deur die kurator ten behoewe van die boedel teen die verkryger van die onroerende saak indien die bedonge koopprys laer is as die eksekusiewaarde van die saak. Die outeur maak enkele aanbevelings wat toepassing kan vind ongeag die regstatus van sodanige oordrag van ‘n onroerende saak deur ‘n insolvent.

Should short-term letting be allowed in sectional title schemes?

by | Oct 27, 2019 | TSAR, TSAR 2018 I3

Should short-term letting be allowed in sectional title schemes?

Authors CG van der Merwe

ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of Stellenbosch
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 3, 2018, p. 507 – 522

Abstract

BEHOORT KORTTERMYNVERHURING TOEGELAAT TE WORD IN DEELTITELSKEMAS? In Suid-Afrika raak korttermynverhuring van woonstelle in deeltitelgeboue toenemend gewild. Dit is veral omdat die huurinkomste by korttermynverhuring ho\xc3\xabr is as by langertermynverhuring en omdat digitale verhuringsplatforms soos Airbnb hoogs doeltreffend funksioneer. In die praktyk doen gerugte egter die rondte dat die onophoudelike instroming van vreemdelinge in residensi\xc3\xable deeltitelgeboue gepaardgaan met lawaai, rommelstrooiing, dronkenskap, naaktheid, bandelose partytjies op dakterasse en die afgooi van voorwerpe vanaf balkonne wat die reputasie, veiligheid, sekuriteit en uiteindelik die waarde van die skema en al die deeltiteleenhede daarin aantas. Voorts kan daar ‘n behuisingstekort ontstaan omdat die langertermynverhuringsmark verklein word en die handelsbelange van hotelle en gastehuise wat aan strenger vereistes moet voldoen, kan ook nadelig geraak word. As gevolg hiervan word korttermynverhuring van akkommodasie in deeltiteleenhede vir tydperke van minder as drie maande, deur verskeie plaaslike owerhede in die buiteland en ook in Kaapstad, verbied of drasties ingeperk. In die bydrae word die mening gehuldig dat indien die titelvoorwaardes van ‘n betrokke skema of die soneringsbepalings van ‘n betrokke plaaslike owerheid nie reeds korttermynverhuring verbied nie, die lede van die deeltitelgemeenskap ‘n spesiale gedragsre\xc3\xabl ten opsigte van korttermynverhuring met ‘n 75% meerderheid kan aanneem. Hierdie gedragsre\xc3\xabl kan dan \xc3\xb3f korttermynverhuring verbied op grond van ‘n ondraaglike oorlas, \xc3\xb3f korttermynverhuring toelaat onderworpe aan streng voorwaardes ten einde die negatiewe gevolge van die verskynsel teen te werk. Hierdie mening word onderskraag deur die beginsel dat ‘n deeltiteleienaar die mees volledige genots- en beskikkingsbevoegdhede ten opsigte van sy of haar woonstel geniet en dat ‘n korttermynverhuring net so min as ‘n langertermynverhuring in stryd is met die doel van ‘n residensi\xc3\xable deeltiteleenheid. Daarom word twee stelle spesiale gedragsre\xc3\xabls voorgestel vir deeltitelskemas wat korttermynverhuring onder streng voorwaardes kan toelaat. Die een stel re\xc3\xabls geld vir deeltitelskemas waarin eienaars toegelaat word om hul woonstelle vir korter tydperke as drie maande te verhuur, en die ander stel reguleer die gedrag van korttermynhuurders wat vir vakansies in hierdie woonstelle intrek. Myns insiens voldoen hierdie gedragsre\xc3\xabls aan die redelikheidsvereiste en behoort die hoofombud d\xc3\xade gedragsre\xc3\xabls as gepas te beskou in die geval van deeltitelskemas wat hoofsaaklik uit dele bestaan wat vir beleggingsdoeleindes aangekoop is. CASUAL BUTCHERY OF LONG STANDING PRINCIPLES FROM THE ROMAN LAW ON THE BASIS OF FLIMSY RESEARCH IS DEPLORABLE AND ABHORRENT "Whether or not a landlord should enjoy an advantage over other creditors is a matter of policy about which I hold no strong views. What I do object to is that an ancient right, originating in the Roman law, should have been subjected to such casual butchery on the basis of such flimsy research" Mcallister "The landlord’s hypothec: down but is it out?" 2010 Juridical Review 65 68.

Intellectual property rights flowing from universities

by | Oct 27, 2019 | TSAR, TSAR 2018 I3

Intellectual property rights flowing from universities

Authors A Brand, OH Dean

ISSN: 1996-2207
Affiliations: Affiliated with the University of Stellenbosch
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg, Issue 3, 2018, p. 475 – 506

Abstract

IMMATERI\xc3\x8bLE GOEDEREREG EN UNIVERSITEITE: DIE IMPAK VAN HUIDIGE SUID-AFRIKAANSE WETGEWING OP INTERNASIONALE NAVORSINGSAMEWERKING Bo en behalwe onderrig, is navorsing een van die kernfunksies van Suid-Afrikaanse universiteite. Deur navorsing dra universiteite onder andere by tot globale kennisgenerering, innovasie, die opleiding van spesialiste en oplossings vir die gemeenskap, industrie en die regering. Verder word internasionalisering van universiteite gedryf deur hul navorsingsaktiwiteite. Kwynende regeringsbefondsing en studentefooie, lei egter daartoe dat universiteite al hoe meer afhanklik raak van buitelandse befondsing vir hul beoogde navorsingsaktiwiteite. Nie net is internasionale samewerking belangrik vir die broodnodige befondsingsgeleenthede wat dit bied nie, maar ook vir die samewerkingsgeleenthede met ander kenners en toonaangewende instansies. Hierdie internasionale samewerking en befondsing van navorsingsaktiwiteite word gewoonlik deur ‘n kontrak tussen die partye gere\xc3\xabl, waaronder immateri\xc3\xable goedere en die gepaardgaande regte aangespreek word. Aangesien universiteite gedeeltelik deur publieke fondse befonds word, skryf Suid-Afrikaanse wetgewing, soos Wet 51 van 2008 en die Valutabeheerregulasies voor hoe die immateri\xc3\xable goedere hanteer moet word. Hierdie voorskrifte moet dan ook deur universiteite oorweeg en nagekom word, voor ‘n kontrak met ‘n internasionale samewerker gefinaliseer kan word. Die gevolge hiervan blyk gewigtige verpligtinge en administratiewe laste op universiteite en hul internasionale samewerkers te plaas, meestal weens die leemtes, dubbelsinnigheid en onsekerheid wat in hierdie wetgewing bestaan. In hierdie bydrae word die impak en gevolge van die betrokke wetgewing ondersoek, bespreek en gekritiseer. Daar word betoog dat die wetgewer nie die aard van navorsing, die tipes immateri\xc3\xable goedereregte wat geskep word by universiteite en die onus van voldoening, behoorlik oorweeg het nie. Ten tye van ondertekening van ‘n kontrak, is navorsing dikwels in baie ‘n vroe\xc3\xab stadium wat aansienlike ontwikkeling vereis voor enige kommersi\xc3\xable toepassing daarvan kan geskied. Daar word aangevoer dat die huidige wetgewende bestel die klem plaas op kommersialisering en die voordele wat dit vir Suid-Afrika kan bied, ten koste van internasionale navorsingsamewerking. Die outeurs betoog dat die ware kommersi\xc3\xable potensiaal van die betrokke immateri\xc3\xable goedere oorweeg en gemeet word teen die sosiale en ander voordele van internasionale navorsingsamewerking. Wysigings aan die wetgewing word voorgestel om eksplisiete en implisiete struikelblokke uit die weg te ruim en om duidelikheid, sekerheid en die konsekwente toepassing van die wetgewing te verseker.